งานวิจัยนี้นำเสนอแพลตฟอร์มประเมินวุฒิภาวะวัฒนธรรมความปลอดภัยภายในองค์กรในรูปแบบเว็บแอปพลิเคชันเพื่อแก้ไขข้อจำกัดของการประเมินแบบเดิมที่อาศัยเอกสารหรือแบบฟอร์ม ออนไลน์ทั่วไป ซึ่งมักประสบปัญหาความล่าช้าในการรวบรวมและสรุปผล การสูญหายของข้อมูลการ      ติดตามความคืบหน้าที่ไม่ต่อเนื่อง และข้อจำกัดด้านการวิเคราะห์เชิงลึก ระบบที่พัฒนาขึ้นรองรับการ กำหนดสิทธิ์ตามบทบาทผู้ใช้งาน ได้แก่ ผู้ประเมิน ผู้ดูแลผลการประเมิน และผู้ดูแลระบบสูงสุด โดยสามารถบันทึกข้อมูลอย่างต่อเนื่อง จัดการข้อมูลแบบรวมศูนย์ ติดตามความคืบหน้าของการ ประเมินแบบเรียลไทม์ และแสดงผลผ่านแดชบอร์ดและรายงานสรุปอัตโนมัติ
          แพลตฟอร์มนี้พัฒนาด้วย React.js สำหรับส่วนติดต่อผู้ใช้ Node.js ร่วมกับ Express สำหรับ ตรรกะการทำงานและบริการ API และ MySQL สำหรับการจัดเก็บข้อมูลเชิงสัมพันธ์แบบรวมศูนย์ โดยเลือกใช้เทคโนโลยีดังกล่าวเพื่อรองรับการจัดการสิทธิ์ผู้ใช้ การรับแบบประเมิน การประมวลผล ผลลัพธ์ และการแสดงผลเชิงวิเคราะห์ผ่านเว็บแอปพลิเคชัน เพื่อยกระดับการวิเคราะห์ให้มากกว่าการ สรุปคะแนนแบบมาตราส่วนลิเคิร์ต งานวิจัยนี้ได้ประยุกต์ใช้เทคนิค HEART (Human Error Assessment and Reduction Technique) โดยเชื่อมโยงคำตอบจากแบบสอบถามกับกลุ่มปัจจัยที่ ก่อให้เกิดความผิดพลาดของมนุษย์ (Error Producing Conditions: EPCs) และแปลงคะแนน ประเมินเป็นค่า Assessed Proportion (AP) เพื่อคำนวณเป็นดัชนีความเสี่ยงเชิง HEART สำหรับใช้เปรียบเทียบความเสี่ยงระหว่างองค์กรและระหว่างสถานการณ์อย่างเป็นระบบ ในการศึกษานี้ ได้จัด กลุ่มข้อคำถาม 20 ข้อออกเป็น 6 กลุ่ม EPC ได้แก่ Time Pressure, Operational Uncertainty, Stress, Training/Preparedness, Human-Machine Interface/Equipment และ Communication
       การประเมินระบบใช้ข้อมูลตัวอย่างเชิงนำร่องจำนวน 90 กรณี จากองค์กรตัวอย่างในธุรกิจ ขนส่งน้ำมัน 3 องค์กร ได้แก่ บริษัท A บริษัท B และบริษัท C โดยกำหนดให้องค์กรละ 30 กรณี และแบ่งเป็น 3 สภาวะ ได้แก่ สภาวะปกติ สภาวะสงคราม และสภาวะหลังสงคราม สภาวะละ 10 กรณีต่อองค์กร เพื่อทดสอบความสามารถของแพลตฟอร์มในการจัดเก็บ ประมวลผล และ แสดงผลข้อมูลเชิงวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่าแนวโน้มของผลการคำนวณมีความสอดคล้องกันใน ทุกกรณี กล่าวคือ สภาวะสงครามให้ค่าดัชนีความเสี่ยงเชิง HEART สูงที่สุด รองลงมาคือ สภาวะ หลังสงคราม และต่ำที่สุดคือสภาวะปกติ นอกจากนี้ยังพบว่า บริษัท C มีค่าดัชนีความเสี่ยงสูงที่สุด รองลงมาคือบริษัท B และต่ำสุดคือบริษัท A
       ผลลัพธ์ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่าแพลตฟอร์มสามารถสนับสนุนการประเมินวัฒนธรรมความปลอดภัย การเปรียบเทียบความเสี่ยง และการใช้ข้อมูลเชิงประจักษ์ เพื่อประกอบการตัดสินใจของ ผู้บริหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ดี ค่าที่ได้ควรตีความในฐานะ “ดัชนีความเสี่ยงเชิงเปรียบ เทียบ” มากกว่าค่าความน่าจะเป็นของความผิดพลาดโดยตรง เนื่องจากงานวิจัยนี้มุ่งประเมิน ความสามารถของแพลตฟอร์มด้วยข้อมูลเชิงสถานการณ์ในระดับนำร่อง